Chef ako I

Isang araw...

Tanghali na pero tulog pa rin ako, at ang aking mga kapatid... Kami lang ang mga tao sa bahay nong araw na iyon. Walang ng katulong... at sina Daddy at Mommy ay nasa trabaho!Ako ang unang gumising saamin...pagkamulat ng aking mga mata na may mga muta pa, agad ni dinukot ang cellphone sa ilalaim ng unan at chineck ang mga messages na karamihan ay naglalaman ng "magandang umaga" at ang iba'y "Goodnight!"
Napag isip isip ko....Magluto kaya ako.... Para maiba naman at hindi na kami pupunta sa LCC legazpi para bumili ng ulam, kapag walang ibang tao sa bahay. Sa bagay, minsan na lang ako mapasyal sa bahay namin sa Legazpi...It's show time...ahahaha!
May natira pa namang kanin sa rice cooker kaya sinimulan ko na ang pagluluto!

.........................matapos ang isang oras.......................
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!tyadan!!!!!!!!!!!!!!!!!!

luto na ang aking masterpieces! ADOBONG PORKCHOP with Pineapple chunks!
Well, nasarapan naman ang aking mga kapatid sa aking luto... kaya napag-isip isip ko na bakit hindi na lang ako mag "culinary arts"...

SA SEMINARY...

Balikan natin ang mga pagababago na nangyari sa aking buhay sa rurok ng aking stay sa seminary..

SA Seminary...

SA seminary pumagit ang skin ko!
(HYPOTHESIS)
Kulang sa tulog...
maalikabok...
panget mga kasamahan...
mala big island adventure ang paligid...
stressed sa manualia...

SA seminary nagmukha akong cheap!
Sa seminary naging immoral ako!
(HYPOTHESIS)
DAhil sa impluwensya ng Alcohol...
natutong patulan lahat ng bagay...
namit ko ulit si DJ MIX, na dati kong prinamis na lulubayan ko na...
dahil nga kay DJ mIX namit ko yung bago.. si MAria Juanita.
Nagpatangay sa isang tao na mapunta sa may mga ilaw na patay sindi...

Being alone in the midst of uncertainties

"Maybe you'll grow happier and more matured outside."
-Fr. John Jeneval Palomar, OMI

Those were the few words that broke my heart and brought me into a state of confusion last April 16, 2008. The way I felt would not be that worse if my money were not lost a couple of hours before the disparaging words I heared from the mouth of Fr. Palomar. As a student seminarian, a 2 thousand pesos is really a big big amount of money, considering that a kind should live out the life of poverty. I got mad and felt like I was going crazy. Many questions came into my central nervous system thus making me act and think like a mad man on the roof. Well, just imagine that you had an extra money for your vices and light addictions and that you already made up your mind where to spend your extra wealth and then after a wind came blown by the heavy clouds , Alas! the money was already gone.
See, how crazy you will be if the same thing happens to you. And the worst of all was when I heard the breaking words uttered by the Father Superior in line with his decision to who will stay in the seminary and who will be advised to exit. It seemed like the day April 16, 2008 was the most unlucky day I've ever experienced in my whole life as a seminarian. However, it made me learn a lot of lessons that until now, I still carry with me.

Confusion 1

Lecheng blog to... hindi sinusunod ang gusto ko.

Lagi na lang iba ang kinakalabasan sa tuwing pinopost q na!

kakaasar!